دوستان، یک لحظه از من بشنوید.

. دقیق یادم نیست چند سالم بود. اما یادمه ۱۰ سال هم نداشتم. شبی که مادر و پدرم دعوا میکردند، که البته عجیب هم نبود، و بحث طلاق پیش کشیده شد. خواهرم در حالی که گریه میکرد به من گفت اگر طلاق گرفتند من با مادر زندگی میکنم. و منِ بچه، ته وجودم تصمیم گرفتم که برای اینکه پدر تنها نمونه بعد از طلاق با پدر زندگی کنم و تا همیشه پای این تصمیمم بودم، هرچند ته وجودم میدونستم که خیلی به حضور مادر احتیاج دارم، اما ناخودآگاه سرکوبش میکردم. یادمه تا یک ماه هر روز با ترس و دلهره میاومدم خونه که مبادا این آخرین روزی باشه که با مادر تو یه خونه زندگی میکنم. یک ماه گذشت. چیزی نشد. و من هزار بار خدا رو شکر کردم. بعد از اون تا الان، که بیش از ۱۰ سال میگذره، هر روز حسرت اون روز رو میخورم که چرا نشد اونی که باید میشد. نه این که با جدا شدن اتفاق خوبی میافتاد، اما بد نگفتند که تلخی بیپایان رو با پایان تلخ باید از بین برد. بیست و دو سال زندگی کردن با مادر و پدری که هیچ محبتی به هم ندارند و بعد از ۱۰ سال دعوا جاش رو به غریبگی داده، و دیدن خوشبخت نبودن و تباه شدن زندگی دو آدم کنار هم تو این همه سال، که بیشتر از نصف عمرشونه، زخمهای کاری به جا میذاره. من که محکوم بودم تمام عمر، سختترین لحظهها رو -که کم هم نبودند- در حال فرزندی کردن برای این زوج بگذرونم، حتی تصور جزئی از این زوج بودن هم برام از مرگ ترسناکتره، برای همین هم هست که اولین و آخرین راهم برای حل هر مشکلی، فراره.

. تا جایی که خودم رو یادم میاد، همهی آدمهایی رو که ذرهای تو زندگی من نقش داشتند یا اثری روی قلبم گذاشتند، یادمه. از رفیق سیبیل کلفت عمو -که به خاطر سیبیل ترسناکش همیشه فکر میکردم که دزده- و آغوش گرمش که هنوز جاش و کسی پر نکرده و دختر همسایهی پسرخاله که همیشه حامی من بوده، تا رفیق اول دبستان که گرمای صداش هنوز توی گوشهامه و دستهام هیچوقت ازش جدا نمیشد، همه و همه، نه تنها یادمه، که حتی حسم هم بهشون تغییری نکرده.

. اینارو گفتم که بگم، اگر رفتم و حل هر چیزی و به پایان تلخ ترجیح دادم، " عاشقان، من سست پیمان نیستم، گر ترک کردم یار خویش، دوستان یک لحظه از من بشنوید ... "